Tunus Devleti’nin kurucusu ve ilk devlet başkanı. Arap dünyasında ılımlılık ve aşamalı ilerlemenin önde gelen savunucularından biri olmuştur. Küçük bir balıkçı kasabasında, Tunus beyinin ordusunda teğmenlik yapmış olan Ali Burgiba’nın yedinci çocuğu olarak dünyaya geldi. Küçük yaşta Tunus kentine gönderildi. Arapça ve Islam dini konusunda sağlam bir eğitim gördü. Ayrıca Fransızca öğrenerek Batı düşüncesini de yakından tanıdı. 1924-27 arasında Paris’te Sorbonne’ da hukuk ve siyaset bilimi okudu. Burada bazı Fransız aydınlarıyla ve ülkelerinin bağımsızlığı için çalışan Cezayirliler ve Faslılarla tanışıp ilişki kurdu. 1927′de Tunus’a döndükten sonra yedi yıl avukatlık yaptı. 1932′de Fransızca bir milliyetçi gazete çıkarmaya başladı.

Ülkenin önde gelen milliyetçi örgütü Düstur Partisi’ nin bağımsızlık mücadelesine önderlik edemeyeceğinin açıkça ortaya çıkması üzerine, 1934′te bazı genç arkadaşlarıyla birlikte partiden ayrılarak Yeni Düstur Partisi’ni kurdu ve genel sekreterliği üstlendi. On dört yıl sonra partinin başkanı oldu.

Burgiba, 1934′ten sonra Tunus bağımsızlık mücadelesinin odak noktası haline geldi ve dürüst, kararlı, tutarlı ve yürekli tutumuyla sivriidi. Pratik bir insan olarak, işleri aşamalar halinde gerçekleştirme yoluna gitti; bu siyaseti zamanla “Burgibacılık” olarak anılmaya başladı. Bağımsızlık hedefini ilk kez açık seçik bir biçimde ortaya koydu ve geniş halk kitlelerinin o zamana değin kentlerdeki seçkin tabakanın tekelinde olan ulusal hareketle bütünleşmesini sağladı. Son derece yetenekli bir örgütçü olarak parti örgütlerini en uzak köylere kadar yaydı. Ote yandan Fransız yönetiminin baskıcı önlemlere başvuracağım göz önüne alarak, tutuklama ya da sürgünlerle ortaya çıkabilecek boşlukların hemen doldurulmasını sağlayacak yeni yönetici kadroların yetişmesini sağladı. Böylece 1934-52 arasında parti yönetimine indirilen bir dizi darbeye karşın, mücadelekesintiye uğramadan sürdürüldü. Bu süre içinde Burgiba da 10 yılını (193436, 1938-42, 1952-55) hapiste geçirdi. II. Dünya Savaşı’nın başlarında Fransa’da Vichy’de tutuklu olan Burgiba, Tunus’un bağımsızlığı ilan edilmeden Mihver Devletleri’nin yanında yer almayı reddetti. Savaşı Müttefiklerin kazanacağına inandığından, Tunus’u tarafsız tutmaya çalıştı. 1945-46 ve 1951′de Ortadoğu, ABD, Uzakdoğu ve Avrupa’yı dolaşarak Tunus’un bağımsızlık davasını anlattı. Milliyetçilerin 1952-54 arasında giderek şiddet eylemlerine yönelmeleri üzerine,
Fransız yönetimi konuya ciddi biçimde eğilmeye başladı.

Baskıcı önlemlerin etkisiz hale gelmesi üzerine, Pierre Mendes-France hükümeti 1954′te Burgiba ile görüşmelere oturdu. Burgiba Merıdes-France’ın yerine geçen Edgar Faure’la Nisan 1955′te özerklik konusunda anlaşmaya vardı. Dışişleri ve savunma konuları Fransa’nın elinde kaldı. Aşamalı ilerleme siyasetini sürdüren Burgiba, 20 Mart 1956′da Fransa başbakanı Guy Mollet ile Tunus’a bağımsızlık verilmesini öngören bir antlaşma imzaladı. 1957′de Bizerte dışında Tunus’taki bütün Fransız askerlerinin geri çekilmesi konusunda ilke kararına varıldı. Aynı yıl krallığın kaldırılmasından sonra Burgiba cumhurbaşkanlığa seçildi. Iki yıl sonra, Islamı devletin resmi dini olarak korumakla birlikte, çokeşliliği kaldıran, boşanmayı güçleştiren ve Ramazan ayında iş yaşamının aksamamasını sağlayan bir anayasası yürürlüğe koydu. Giderleri kısma gereğinin yanı sıra bir askeri darbe tehlikesini göz önünde bulunduran Burgiba, Tunus ordusunu sayıca küçük tutma yoluna gitti.

Bütçede savunma harcamalarına yüzde lü’un altında pay ayırırken, eğitim, tarım ve sağlık hizmetlerine ağırlık verdi. En başarılı uygulamalarından biri, Fransız yönetimi sırasında bir askeri bölge olan Tunus’un güney kesimindeki 50 bin kadar göçebenin yerleşik düzene geçmesini sağlamak oldu. Ulkeyi sivil görevlilerce ve çağdaş yönetsel yasalarla yönetilen 14 ile (vilaye) ayırdı. Tunus’un kalkınması değişik kaynaklardan sağlanacak dış yardımlara bağlı olduğundan, Burgiba dış politikada tarafsızlık siyaseti izledi. Bununla birlikte Tunus düşünsel, kültürel ve eğitsel bakımıardan Fransa’ya yakınlığı sürdürdü. Ama bağımsızlıktan sonraki iki olay, Tunus’un bu ülkeyle olan sıkı bağlarını tehlikeye soktu. Burgiba, öteki Arap yöneticilerinden gelen baskıların da etkisiyle 1961′de Fransa’ dan Bizerte’yi boşaltmasını istedi. Oysa burası 1956′da imzalanan antlaşmaya göre Fransa’nın bir deniz üssü olarak kalacaktı. Fransızlardan beklediği yanıtı alamayan Burgiba’nın emri üzerine saldırıya geçen ordu, Fransız kuvvetlerinin direnişiyle karşılaştı. Bizerte iki yılı aşkın bir süre geçtikten sonra boşaltıldı. bu arada binden fazla Tunuslu yaşamını yitirdi. 1964′te Fransız göçmenlerin elinde bulunan bütün toprakların kamulaştırılması Fransa’yla olan ilişkilerin daha da gerginleşmesine yol açtı. Bizerte’nin boşaltılması Tunus’a Fransa’dan akan gelir kaynaklarından birinin kesilmesine yol açarak ekonomik kayıplara malolduysa da, Burgiba’nın saygınlığını artırdı.

Burgiba uzun yıllar Arap siyasal çevrelerinde tartışmalı bir kişi oldu. Bunun başlıca nedeni Arap Birliği’nin “oybirliğiyle aldığı” kararlara karşı cesur ve bağımsız bir tutum takınmasıydı. Ayrıca uluslararası düzeydeki kişisel ağırlığının ülkesindeki ağırlığından çok daha büyük olması da önemli bir etkendi. Burgiba ılımlı bir sosyalizmden yanaydı. Tunus 1960′ların ortalarında tarımsal kooperatifler kurmaya, ticaret ve sanayide devlet denetimi uygulamaya giriştiyse de, alınan kötü sonuçlar Burgiba’nın daha ölçülü yöntemlerine dönülmesini zorunlu kıldı. Kasım 1970′te başbakanlığa getirilen ve Burgiba’nın ardılı gözüyle bakılan Hedi Nuira’nın 1980′de yerini Muhammed Mzali’ye bırakmasından sonra, ülkede siyasal özgürlüklerin genişletilmesi ve çok partili düzen yönünde adımlar atıldı. Düstur Sosyalist Partisi’nin sendikalarla oluşturduğu Ulusal Cephe güçlü konumunu sürdürdüyse de, muhalefet giderek etkili olmaya başladı. Ilerleyen yaşına karşın iktidarı elinde tutan Burgiba, Temmuz 1986′da beklenmeyen bir kararla Mzali’yi
başbakanlıktan uzaklaştırdı. Burgiba, 1970′lere değin Nasırcı Arap milliyetçiliğine karşı takındığı tavır nedeniyle Arap dünyasında çeşitli tepkiler aldı. Daha sonraları Arap ülkeleriyle ilişkileri geliştirmeye önem vermeye başladı.

1979′da Arap Birliği Orgütü’nün Tunus’a taşınması ve 19~~’de Lübnan’dan ayrılan Filistin Kurtuluş Orgütü’nün Tunus’ta karargah kurmasına izin verilmesi, Arap dünyasındaki saygınlığını öne çıkardı. Burgiba’nın iç ve dış konulardaki bütün başarılarını aşamalı ilerleme politikasına borçlu olduğu konusunda tam bir görüş birliği yoktur. Bazılarına göre, Burgiba’nın kavgacı kişiliğini, görüşrneci yeteneğini ve Merıdes-France ve Edgar Faure gibi eski karşıtlarını bile dostu ve hayranı durumuna getiren dürüstlüğünü taşımayan bir başka önderin, yalnızca aşamalı ilerleme yöntemiyle başanya ulaşması güçtür.

Burgiba ise, 1975′te Tunus Ulusal Meclisi’nce ömür boyu cumhurbaşkanlığına atanması dolayısıyla yaptığı konuşmada kendisini şöyle nitelendiriyordu: “Burgiba gibi büyük yeteneklere her yerde rastlanmaz. Onlar, tarihte ender olarak görülen doğa mucizeleridir… Beni ömür boyu cumhurbaşkanı yapan karar, ancak ve ancak, adı Tunus’unkiyle özdeşleşmiş ve Tunus’a uluslararası düzeyde saygınlık kazarıdırmış kişiye gösterilen bağlılık olarak görülebilir. Bu ülkeyi unutulmuşluktan kurtarıp saygın bir devlete dönüştürmekle. o kendisine verilen bu ödülü haketmiştir”.

Ephesos’un ününü borçlu olduğu Artemis Tapınağı ya da Artemision da ilk yapıldığı zaman (10 y. 560-550) büyük bir olasılıkla deniz kıyısındaydı. Roma Dönemine gelindiğinde tapınaktan, yaklaşık 1,5 km uzaklıkta bulunan Pion Dağının batısındaki limana ulaşım, dar bir suyoluyla ve zorlukla sağlanabiliyordu. Geç Bizans Döneminde bu kanal dolarak kullanılamaz duruma geldi, 20. yüzyılın ortalarına değin de kıyı, batıya doğru yaklaşık 5 km kadar ilerledi. Antik Çağda Ephesos, Kaystros Vadisinden geçerek Asya’ya ulaşan büyük bir ticaret yolunun batıdaki başlangıç noktasıydı.

Sıklıkla orta yaşta ve daha sonra görülen, istençli hareketlerde yavaşlama ve azalma, kaslarda katılaşma ve istençsiz titremelerle ortaya çıkan kronik, ilerleyici merkez sinir sistemi hastalığı. Nedenlerinin tam olarak bilinmemesine karşın, Parkinson hastalığına benzer belirtilere yol açan pek çok etken vardır. Bunlardan başlıcaları fenotiyazin, haloperidol ve rezerpin gibi ilaçlar, karbon monoksit ya da manganez zehirlenmesi, her iki yarımküredeki bazal gangliyonların enfarktüsü, hidrosefali, bazal gangliyonların çevresinde çıkan urlar ve kafa travmalarıdır.

Hastalık genellikle ellerden birinde istençsiz titremelerle başlar; hareketler giderek yavaşlar. katılaşır. Hastalığın belirleyici özelliklerinden biri yüz ifadesindeki değişmelerdir: Bakışlar sabit, yüz kasları dümdüz ve hareketsiz, gözkapakları sürekli açık, ağız hafif açıktır. Başparmak ve öbür parmaklar karşılıklı para saymaya benzer bir hareket yapar. Tremor genellikle ruhsal gerginlik ve yorgunluk durumlarında artar, istençli hareketlere başlarken azalabilir, uykuda bütünüyle kaybolur. Sertleşerı ve katılaşan kasların aynı anda değil de kesik kesik, aşamalarla gevşemesi “dişli çark belirtisi” olarak bilinir. Bütün istençli hareketler yavaşlar (bradikinezi), kendiliğinden harekete geçme güçlüğü vardır. Orneğin durmakta olan hasta bir türlü yürümeye başlayamaz; küçük ve kesik adımlarla başladıktan sonra da öne doğru tökezlemeye, hatta bazen düşmeye engelolmak için koşmaya başlar. Yürürken kolları hareket etmez, gövde öne doğru eğiktir, ayaklarını yere sürür. Alçak ve tekdüze bir sesle konuşur, çoğunlukla söyledikleri anlaşılmaz. Ince el becerisi kaybolur. Kaslardaki katılaşma ve sonradan ortaya çıkan eklem rahatsızlıkları kol ve bacaklarla ornurgada ağrılara neden olur. Kas gücü de azalır. Duyu işlevleri ve reflekslerde bir değişme olmaz.

Parkinson hastalığında beyindeki sinir uyarılarını ileten aminlerin metabolizmasında bir bozukluk olduğu, bazal gangliyonlardaki dopamin, noradrenalin ve serotonin yoğunluğunun düşük olduğu anlaşılmıştır. Dopamin kan-beyin sınırını aşamadığından tedavide bunun ön maddesi olan levodopa (L-dopa) kullanılır. Levodopanın yan etkilerinden iştahsızlık, bulantı, kusma ve düşük tansiyon, ilaç karbidopa adlı maddeyle birlikte alındığında kaybolur. Dopa dekarboksilaz ketleyicisi olan karbidopa, levodopa metabolizmasının beyin dokusuna ulaşmadan, kan dolaşımındayken sonlanmasına engelolur. Günümüzde Parkinson hastalığının tedavisinde bu ilaçların yanı sıra antikolinerjiler (atropine benzer etki gösteren ilaçlar), virüs enfeksiyonlarında da etkili olan arnantadin ile ergo alkaloitleri ve türevieri de kullanılmaktadır.

1980 istikrar programı çerçevesinde para ve kredi politikasının uygulanmasında eşgüdürnü sağlamak, destekleme fiyatları konusunda önerilerde bulunmak, ihracatta fiyat istikrar fonu ile ithalatta alınacak teminat ve fonları saptamak amacıyla oluşturulan kurul. 30 Aralık 1983′te Bakanlar Kurulu kararıyla bileşimi yeniden düzenlenen Para ve Kredi Kurulu’nun, başbakanın görevlendireceği bir devlet bakanının başkanlığında maliye ve gümrük bakanı, Devlet Planlama Teşkilatı (DPT) müsteşarı, hazine ve dış ticaret müsteşarı, T.c. Merkez Bankası başkanı, Maliye ve Gümrük Bakanlığı müsteşarı, Tarım Orman ve Köyişleri Bakanlığı müsteşarı ile Sanayi ve Ticaret Bakanlığı müsteşarından oluşur. Kurulun sekreterlik görevi, DPT Müsteşarlığı Genel Sekreterliği’nce yürütülür.

Para ve Kredi Kurulu özellikle 1984′ten sonra Ekonomik İşler Yüksek Koordinasyon Kurulu (EI)’KK) ve Toplu Konut ve Kamu Ortaklığı Idaresi’yle (TKKOI) birlikte bazı büyük fonların merkezi kararlarla yönlendirilmesinde önemli işlevler üstlendi. Bazı rnüsteşarların bazı bakanlardan daha etkin görevler üstlenmesi biçiminde yorumlanan kararlar aldı. Destekleme ve Fiyat Istikrar Fonu’nun (DFIF) kaynağını oluşturan kesintilerden indirim yapmak, Bakanlar Kurulu kararıyla saptanan düzeyi aşmamak üzere fon kesintilerini yeniden artırmak, ihraç mallarının ve alıcı piyasaların özelliklerine göre ülke ve madde temelinde selektif uygulamalara gitmek, bu uygulamaları değiştirmek ve kaldırmak Para ve Kredi Kurulu’nunn yetki alanı içindedir. Yatırımların ve döviz kazandırıcı işlemlerin finansmanında kullanılmak üzere Dış Krediler Kur Farkı Fonu kapsamına alınacak krediler, bu kredilerin yatırımlar için kullandırılmasında uyulacak ilkeler ve fon kapsamında kullandırılan kredilerin değişken faiz sistemlerinin ilkeleri de Para ve Kredi Kurulu tarafından belirlenir. Para ve Kredi Kurulu’nun ihrcaatta ve ithalatta yapılacak fon kesintileri ve destekleme primi ödemeleri için aldığı ve çoğunlukla kısa aralıklarla değiştirdiği kararlar özellikle 1984′ten sonra tartışma konusu olmuş, ekonomide istikrarsızlık yarattığı gerekçesiyle eleştirilmiştir.

Hükümetlerin belirli ekonomik amaçları gerçekleştirmek için kredi, para arzı ve faiz oranları ile ilgili olarak yaptığı düzenlemeler. Genellikle maliye politikası ile birlikte yürütülür. Gerek maliye, gerekse para politikasının ana amacı tam istihdamı, yüksek bir büyüme oranını ve fiyatlarla ücretlerde istikrarı gerçekleştirmektir. Özellikle II. Dünya Savaşı’nı izleyen dönemdeki enflasyonist gelişmeler, birçok hükümeti istikrarı gerçekleştirmenin temel aracı olarak parasal önlemler almaya yöneltmiştir.

Para politikasının yürütülmesinde merkez bankaları önemli roloynar. Bu alandaki sorumluluk, örneğin. ABD’de Fedçral Rezerv Sistemi’ne, Birleşik Krallık’ta Ingiltere Merkez Bankası’na verilmiştir. Türkiye’de ise TC Merkez Bankası yanında Para ve Kredi Kurulu para politikasının yürütülmesinde önemli işlevler üstlenmiştir. Para arzını denetlernede merkez bankalarınca kullanılan üç temel araç açık piyasa işlernleri, iskonto haddl ve mevduat karşılığında bankaların tutmak zorunda oldukları nakit rezerv yükümlülüğüdür. Bunların en önemlisi olan açık piyasa işlemleri, para arzıyla faiz oranlarını etkilerneye yönelik olarak devlet tahvil ve bonolarının alım satımı yoluyla yürütülür. Merkez bankasının tahvil satın alması ticari bankaların nakit rezervlerini artırır ve bankalarca verilen kredilerin miktarının yükselmesine yol açar. Devlet tahvillerine olan talebin artması tahvil fiyatlarının yükselmesine ve faiz oranlarının düşmesine yol açarak yatırım ve tüketim harcamalarını artırır. Merkez bankasının tahvil satması ise ters yönde etkide bulunarak para arzının daralmasına ve faiz oranlarının yükselmesine yol açar.

Iskonto haddi merkez bankalarınca ticari bankalara. verilen kredilerde uygulanan faiz oranıdır. Iskonto haddinin yükseltilmesi ya da düşürülmesi bankaların kredi faiz oranlarını, dolayısıyla verdikleri kredi miktarını etkiler. Ticari bankaların mevduat karşılığında merkez bankasında tutacakları nakit rezerv miktarı ise mevduatların belli bir yüzdesi olarak yasalarla belirlenir. Bu yükümlülük ticari bankalarca sağlanan krediler üzerinde bir fren etkisi yapar. Böylece karşılık oranının artırılması ya da azaltılması yoluyla toplam kredi miktarı, dolayısıyla da para arzı etkilenir.

Eskiden altın standardının yürürlükte olduğu dönemde para politikasının temel amacı merkez bankasındaki altın rezervini korumaktı. Ödemeler dengesi açık verdiğinde ülke dışına yönelik altın akışı olurdu. Merkez bankaları para arzını azaltarak bu akışı durdurmaya çalışır, sonuçta fiyatlar, gelirler, istihdam düzeyi ve ithalat miktarı düşer, böylece dış ticaret dengesi yeniden sağlanırdı. Dış ticaret dengesinin fazla vermesi durumunda ise ters yönde bir politika uygulanırdı. Bir ülke ekonomisinin istikrarı dış pazar koşullarına bağlıydı. 1930′larda işsizlik probleminin ciddi boyutlara ulaşması ekonominin iç dengesine verilen önemi artırdı, ama bu alanda daha çok maliye politikalarına ağırlık verildi.

1. Dünya Savaşı sonrası dönemin enflasyonist koşulları para politikasına ilgiyi yeniden canlandırdı. Özellikle 1970′lerin ikinci yarısında Batı dünyasında enflasyonun

1950-70 ortalamasının üç katına çıkmasıyla enflasyonla mücadelede maliye politikasının yerini daha çok para politikası almaya başladı. Harry G. Johnson, Milton Friedman ve Friedrich Hayek gibi iktisatçılar para arzının artması ile enflasyonun hızlanması arasındaki bağa dikkat çekerek enflasyonun önlenmesinde, talep ağırlıklı ekonomi politikalarına oranla sıkı para politikasının çok daha etkili olacağını savundular.

Tüccarların vadeli satış sözleşmelerini satın alarak ya da doğrudan tüketicilere küçük krediler açarak, tüketim malları ve hizmetlerinin satın alınmasını sağlayan uzman finans kuruluşu. Tüketicileri finanse eden uzman kuruluşlar bugün bütün Batı Avrupa’yla, Kanada, ABD, Avustralya ve Japonya’da ve bazı Latin Amerika ülkelerinde etkinlik göstermektedir.1900′lerin başından bu yana var olmalarına karşın, finansman şirketlerinin büyük ölçüde gelişmesi, birçok ülkede II. Dünya Savaşı’ndan sonra gerçekleşmiştir. Vadesi dolmamış tüketici hesaplarını belirli bir indirimle tüccarlardan satın aldıktan sonra vadesi gelen ödemeleri tüketicilerden toplayarak büyük satışları finanse eden şirketler, 1900′lerin başında, otomobil alımlarının taksitle finansmanına yönelikçabaların bir ürünü olarak ortaya çıktı.

Örneğin General Motors Acceptance Corporation vadeli alımları kendi güçleriyle finanse edemeyen otomobil satıcılarından tahsili olanaklı otomobil hesaplarını satın almak amacıyla 1919′da kuruldu. Avrupa ve Amerika’ daki birçok şirket günümüzde çalışmalarını uzmanlaştıklan belirli mallarla sınırlı tutmakta ve belirli imalatçılarla gelişen yakın bağı sürdürmektedir. Bazı şirketler aynı zamanda perakende satıcıların toptan alımlarının finansmanı için kredi sağlamaktadır.

1900′lerin başlarında tüketici finansmanı ya da küçük krediler alanında da finansman
şirketleri gelişti. Daha önceleri düşük faiz oranlarıyla küçük kredi vermek bankalar için kazançlı olmadığından, tüketici kredilerine yönelik gereksinim daha çok yasadışı tefeci etkinlikleriyle karşılanıyordu. 1911′de ABD’de birçok eyalet tüketici kredilerinin faiz düzeyini yükselterek tüketici kredisi
uygulamasını mali bakımdan olanaklı duruma getiren küçük kredi yasalarını benimsedi. Bugün birçok şirket satış finansmanıyla tüketicilere doğrudan kredi açmayı birlikte sürdürmektedir.

Aralarında Belçika, Danimarka’ ve Norveç’in de bulunduğu bazı ülkelerde, ticari bankalar doğrudan tüketici kredisi sağlama uygulamasını başlatmışlardır. Oteki ülkelerin çoğunda ticari bankalar uzman finansman şirketlerinin sermaye kaynağı olarak önem taşır. Orrıeğin Ingiltere, Avustralya ve Hollanda’da birçok finansman şirketi sermaye taahhüt edici rollerinden dolayı ticari bankalarla yakın ilişki içine girmişlerdir. Ticari bankalar finansman şirketlerine kredi sağlamada başka durumlarda da önemli bir rol oynarlar.

Kıral, Erden (d. 1942, Gölcük, Kocaeli), 1980′lerde yaptığı filmlerle uluslararası alanda adını duyurmuş sinema yönetmeni. Sinemaya Istanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Seramik Bölümü’nde öğrenciyken başladı. Osman Seden, Yılmaz Güney,Ara Güler, Bilge Olgaç, Mehmet Dinler gibi yönetmenlere asistanlık yaptı. Daha sonra reklam filmleri çekti. Kumcu Ali Yaşar ve Unutulmuşlar adlı iki kısa film yönetti. Fransa’ya giderek oradaki Faslı işçilerle ilgili bir belgesel film gerçekleştirdi. Sinemanın kuramsal yanıyla da ilgilenerek Yedinci Sanat, Çağdaş Sinema dergilerinde yazılar yazdı; Gerçek Sinema ve Güney dergilerinde yöneticilik yaptı. Ilk uzun metraj lı filmi olan Kanal’ı 1978′de Yaşar Kemal’in Teneke (1955) adlı yapıtından yola çıkarak çekti. Ertesi yıl Orhan Kemal’in aynı adlı romanından uyarladığı Bereketli Topraklar Uzerinde ile çeşitli uluslararası şenliklere katıldı v.e 1981 Strasbourg Film Şenliği Büyük Odülü’nü kazandı. Kıral bu filmiyle 1981 Antalya Altın Portakal Film Şenliği’nde de en iyi yönetmen seçildi.  1982′de Ferit Edgü’nün O (1977) adlı romanından yola çıkarak gerçekleştirdiği Hakkıiri’de Bir Mevsim, Hakkari’nin bir dağ köyüne öğretmen olarak atanan bir aydının yaşadıklarını duru ve gerçekçi bir dille yansıtıyordu.

Film, Berlin Film Şenliği’nde Gümüş Ayı, Uluslararası Sinema Eleştirmenleri Federasyonu (FIPRESCI) Odülü, Uluslararası Sanat ve Deneme Sinemaları Birliği (CICAE) Ödülü ve Interfilm Odülü’nü kazandı; aynı yıl Korsika’da yapılan II. Akdeniz Kültürleri Film Şenliği’nde en iyi film seçildi. 1983′te AFC’nin Berlin kentine yerleşen Kıral, ertesi yıl Osman Şahin’in “Beyaz Oküz” adlı öyküsünden uyarladığı Ayna’yı çekti. Bu film, Korsika’nın Bastia kentinde yapılan III. Akdeniz Kültürleri Film Şerıliği’nde Basın-Eleştiri Odülü, Uluslararası Istanbul Sinema Günleri Altın Lale Yarışması’nda mansiyon ve Portekiz’de Figueira da Foz Film Şenliği’nde büyük ödülü kazandı. 1984′te Berlin Sanat Akademisi’ne .. üye seçilen Kıral, 1987′de

Türkiye’de Omer Polat’ın senaryosundan perdeye aktardığı Dilan’ı sesli olarak çekti. Cannes Film

Şenliği’ne katılan Dilan’ı 1988′de, senaryosunu Ferit Edgü’nün yazdığı Av Zamanı izledi. 1980 sonrası Türkiye’sinde bir aydının terör olayları karşısındaki ruhsal ve düşünsel kararsızlıklarını konu alan film Berlin Film Şenliği’nin yarışmalı bölümünde Türkiye’yi temsil etti.

Filmlerinde yerelolandan yola çıkıp evrensele ulaşmayı amaçlayan Kıral, zaman zaman belgesel sinema havasına varan duru bir anlatımla düşünsel bir derinlik elde etmeyi denemiştir.

(Lasiurus cinereusı, Vespertilionidae familyasından, Kuzey Amerika’nın ormanlık bölgelerinde yaşayan yarasa türü. 5-6 cm’lik kuyruğuyla birlikte 13-14 cm uzunluğunda, yaklaşık 30 gr ağırlığındadır. Kalın, kır postunun sarı ya da kızıl kahverengi tüyleri gümüş rengi tüylerle kırçıllanmıştır. Ağaçlara tünediklerinde post renginden ötürü fark edilmeleri oldukça güçtür. Iyi uçan bu yarasalar yalnız yaşar ve böceklerle beslenir.